Uitbreiding-aankopen.

We blijven groeien als natuurreservaat. Stap voor stap, perceel na perceeltje. Telkens opzoekingen en dikwijls lange en soms héééél lange onderhandelingen alvorens een perceel kan aangekocht worden. Mensen verkopen niet zo dikwijls in hun leven een perceel grond, waar ze meestal nog herinneringen aan hebben. “Ik ben dan nog gaan hooien met mijn grootvader zaliger, en mijn bomma zaliger bracht dan ‘s middags boterhammen met ei en spek”. Avonden en avonden hebben we gepasseerd aan de keukentafel om dan uiteindelijk toch een handtekening te krijgen onder een overeenkomst. Stilaan is een kentering aan de gang ; begin april nog werd een perceel beschreven eigendom van drie zestigers, met herinneringen. Eentje vond het spijtig dat-ie er geen zomerhuis kon zetten , maar de twee anderen waren tevreden dat het perceeltje nu “voor altijd in goede handen was”. Dat is dan leuk om horen. Of …twee broers ééntje van 91 (inderdaad éénennegentig) en zijn “jongere” broer van 84, die een klein perceeltje SCHENKEN aan onze vereniging. Van knapen op die leeftijd mag je toch denken dat ze over enig wijsheid beschikken. Als zij onze vereniging het waard vinden om grond aan te schenken. Dan… ja dan doet dat deugd!

We ontvingen ook reeds enkele legaten voor het Schulensbroek en we hopen dat de schenkers nog héééél lang mogen leven in de wetenschap dat hun grond, na hun heengaan een bestemming krijgt die nuttig is voor gans onze gemeenschap.

Het feit dat er dan hier en daar enkele haantjes ( zowel blauwe, rode als gele) staan af te geven op “de gruun” is dan heel erg gemakkelijk te relativeren…

Met de steun van zovelen, ook financieel , doen we gestaag verder. We naderen de 500 ha. We zijn niet gehaast maar we doen verder en 500 ha is geen eindpunt. Gewoon een mijlpaal op onze weg naar verwezenlijking van het doel van onze vereniging ,dat we 25 jaar geleden formuleerden: “Natuurherstel, natuurbeheer en natuurbehoud in het Schulensbroek”. En dat blijft actueel.